De andere kant van de Tweede Wereldoorlog.

Over het Duitse verzet vanaf 1933 tot 1945.

-Verhalen van Duitse overlopers: Duitsers in buitenlandse krijgsdienst.

1) Duitsers in Amerikaanse krijgsdienst. The Ritchie Boys.

Als Joodse mannen waren ze gevlucht en als Amerikaanse soldaten keerden ze terug naar Europa: the Ritchie Boys.

Enkele Ritchie Boys in 2004.

                                          Van links naar rechts:
                                      Boven- Victor Brombert, Fred Howard
                                       Onder- Si Lewen, Guy Stern.

Circa 10.000 Joodse mannen verlieten Duitsland voornamelijk eind jaren dertig, vanwege het Nazisme en ze vluchten naar de Verenigde Staten van Amerika. Ze wilden echter graag vechten tegen het fascisme in hun eigen land en die mogelijkheid werd hen door de Amerikanen geboden. De vluchtelingen kregen een kans om opgeleid te worden op het gebied van inlichtingen en psychologische oorlogs voering. Zij kenden immers als geen ander de Duitse taal en mentaliteit! Voor hun opleiding werden de mannen ondergebracht in Maryland, waar zich het Military Intelligence Training Center – beter bekend als Camp Ritchie- bevond. Daar werden ze voorbereid op hun taken later in Europa, zoals het bestuderen van de vijand en vervolgens het demoraliseren van de Duitse soldaten om hen zo tot onvoorwaardelijke overgave te dwingen.

In 1944 bij de Slag om de Ardennen werden de Ritchie Boys samen met andere geallieerde troepen aan land gezet op de stranden van Normandië met de opdracht het verzet van de Duitse troepen te breken en Duitse krijgsgevangenen en overlopers te ondervragen.
-Voor het demoraliseren van de soldaten maakten de Ritchie Boys gebruik van vrachtwagend, die uitgerust werden met speakers. Daarmee reden ze naar het front en probeerden tussen de vuursalvo’s door de Duitse tegenstanders te overtuigen om zich over te geven. Ook drukten ze pamfletten en publiceerden ze zelfs een Duitse krant, die achter de vijandelijke linies gedropt werd.
-Tijdens het ondervragen van de soldaten trachtten de Ritchie Boys achter informatie te komen over de troepenbewegingen en andere tactieken en strategieën.

De Ritchie Boys vochten op deze manier hun eigen oorlog, vastberaden en inventief, maar ook met angst. Ze waren angstig om neergeschoten te worden als spionnen door de Amerikanen, vanwege hun accent. Maar ook bestond er angst om door de Duitsers doodgeschoten te worden, wanneer zij er achter kwamen wie de Ritchie Boys in werkelijkheid waren.
Na de oorlog was er geen reünie van veteranen. Voor veel van deze mannen was deze periode simpelweg een korte episode in hun leven. Ze vervolgen dat leven vaak succesvol met eigen carrières in de politiek, zaken, wetenschap of kunst. Enkele bekende personen, die deel uit gemaakt hadden van de Ritchie Boys, waren: Klaus Mann, schrijver en zoon van Thomas Mann; Stefan Heym, schrijver; en David Robert Seymour, fotograaf en fotojournalist.

In 2004 maakte Christian Bauer, na een voorbereiding van 15 jaar, een film over deze tot dan toe onbekende groep mannen.

Klaus Mann, 1944

  

 

 

 

 

 

 

Stefan Heym temidden van journalisten

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

Over Camp Ritchie

In de 19de eeuw was dit landgoed een zomertoevluchtsoord.

In 1926 selecteerde The Maryland National Guard Fort Ritchies als een nieuw trainingskamp voor de Guard.. Het kamp kreeg toen ook zijn naam Fort Ritchie naar de gouverneur van Maryland Albert C. Ritchie (1920-1935) en er kwamen huizen en warenhuizen.

In 1941 werd Fort Ritchie het U.S. Army Military Intelligence Training Center. Het leger vond dit terrein aantrekkelijk voor de trainingen van het inlichtingenwerk, vanwege zijn nabijheid bij Washington D.C. en tegelijk zijn afgelegenheid. Maar ook omdat de fysieke omstandigheden van het kamp en het omliggende terrein geschikt waren voor de opleiding. Wanneer de soldaten eenmaal gearriveerd waren, werd hen verteld om zichzelf niet bekend te maken als “militaire inlichtingen”, ook niet aan hun familie.

Duizenden leefden en werkten in Fort Ritchie tijdens de Tweede Wereldoorlog. Het leger begeleidde inlichtingentraining, ondervragingstechnieken en vechttechnieken in een nagebouwde Duitse stad op het terrein gedurende de oorlog. Meer dan 10.000 recruten slaagden voor de opleiding.

In 1947 gaf het leger Fort Ritchie terug aan de staat Maryland en toen werd het een ziekenhuis voor de behandeling van chronische ziektes.

Vanaf 1950 werd het kamp weer onderdeel van het leger en in 1998 werd Fort Ritchie gesloten.

Camp Ritchie, Md

Bronnen:

– Over Duitsers in Amerikaanse krijgsdienst:
www.ritchieboys.com/EN/home.html , met dank voor foto en postcard.

 Over Fort Ritchie 

 

2) Duitsers in Britse krijgsdienst, ook bij de Slag om Arnhem.

De Duitse vluchtelingen waren niet alleen Joden, maar ook politiek andersdenkenden. Eén van hen was Peter. Geboren als Peter Wilhelm Langer in 1923 vertrok hij als 15-jarige jongen naar Engeland, waar hij als Captain Peter Leighton de oorlog uitkwam. En ook Michael Maynard was zo’n jongen. In totaal ging het zeker om 10.000 Duitse en Oostenrijkse mannen, die in Britse krijgsdienst traden. De meest bekende troepen waren die van the 10th Interallied Commando X-troops. Ze bezat allerlei nationaliteiten van mensen, die gevlucht waren voor de Nazi’s, zo zaten er Polen  in, Fransen, Nederlanders, Belgen, Noren, Duitsers en Australiërs. Aanvankelijk bestond deze eenheid uit 4 troepen, doch al snel werd ze uitgebreid naar 8 troepen. De No.3 Troop ofwel X-Troop telden voornamelijk Duitsers en Oostenrijkers onder zijn soldaten. Ze moesten hun identiteit afleggen en kregen er nieuwe Engelse namen voor terug. Hun oorspronkelijke identiteit moest goed verzwegen blijven, ook met het oog op de nog levende familieleden, die in Duitsland waren achtergebleven. Zodra de Gestapo de aandacht kreeg op één van deze mannen, zouden represailles niet uitblijven. Verschillende mannen hadden namelijk voor die tijd zelf al in concentratiekampen gezeten of hadden familieleden verloren, die in de kampen omgebracht waren.

Eenmaal in Engeland aangekomen, werden ze ondergebracht in kampen en getest op hun betrouwbaarheid. Duitsers werden in eerste instantie toch gezien als vijandige vreemdelingen. De omstandigheden in die opvangkampen waren niet erg aangenaam, niettemin hielden de meeste buitenlanders de moed erin. Na de screening werden de nieuwe rekruten elders gestationeerd, onder meer in Schotland, waar ze een intensieve training ondergingen, waarna ze op diverse plekken werden ingezet. Vaak als specialistische hulp bij andere onderdelen, want ze waren goed thuis op diverse gebieden, zoals inlichtingenwerk, explosieven en parachutespringen.  Ging het aanvankelijk nog om hulp bieden aan verzetsgroepen in bezet Europa bij het opzetten van sabotageacties, weldra werd er ook mee gedaan aan gevechtshandelingen. Alle 8 troepen hebben in 1944 meegedaan met de invasie in Normandië. Ook waren er Duitsers in Britse dienst deelachtig aan de dropping boven Arnhem. De 21ste Compagnie Parachutisten bestond uit een kwart Duitsers, ze veroverden toen de Rijnbrug. Ook op Walcheren hebben Duitse soldaten in Britse dienst een belangrijke rol gespeeld. Velen hebben eervolle medailles ontvangen voor hun daden.

Na de oorlog zijn velen van hen in Engeland achtergebleven, ze hoopten hun Duitse verleden te kunnen vergeten, ook om zo een baan te kunnen vinden in het naoorlogse nieuwe vaderland, waarvoor ook  Amerika en Australië in aanmerking kwamen. In Duitsland zelf werden ze bovendien beschouwd als lafaards en het risico op veroordeling van hun daden op basis van Kriegsverrat bleef altijd nog aanwezig, omdat de rechters van het Militärjustiz nooit veroordeeld waren na de oorlog.
In de jaren ’45-’46 werden vele gegevens omtrent deze mensen vernietigd om hen te beschermen tegen hun identificatie door Sovjetagenten. Zij vormden een dreigende factor in die jaren.

Bronnen:

-Over Duitsers in Britse krijgsdienst:
Archief Verzetsmuseum Amsterdam– Nieuws van de Dag-artikel van 26 April 1997. Verslaggever Frits Huis.

jewishvirtuallibrary.org -Over de No.3 Troop

Het verhaal van Michael Maynard-http://www.bbc.co.uk/ww2peopleswar/categories/c55578/

 Literatuur:

Bijl, Nick van der – No.10 Inter-Allied Commando 1942-45: Britain’s Secret Commando- 2006

Leighton-Langer, Peter- X- steht für unbekannt: Deutsche und Österreicher in den Britischen Streitkraften im Zweiten Weltkrieg- 1999